Jest jednym z najrzadziej występujących ptaków i jednym z najpotężniejszych podniebnych drapieżników a także symbolem, który znajduje się w godle Polski. Bielik to największy ptak szponiasty północnej Europy.

Bielik zwyczajny to gatunek dużego ptaka drapieżnego z rodziny jastrzębiowatych. Zamieszkuje on północną, środkową i wschodnią Europę, Irlandię, Islandię, Szkocję, wschodnią Grenlandię aż po wschodnią Azję na północ od Himalajów. Na wielu europejskich stanowiskach odnotowano zanik tego ptaka. Wędrowne są głównie północne populacje, np. syberyjskie, które zimują na południu, pozostałe, w tym polskie bieliki, są osiadłe.
Jeden z ptaków, który zamieszkuje nasze tereny został zarejestrowany przez tzw fotopułapkę w Nadleśnictwie Antonin:

Bieliki gniazdują w kilku leśnictwach w okolicy Antonina, ale ze względów bezpieczeństwa nie podaje się położenia gniazd.
Jeszcze kilkadziesiąt lat temu bielikom groziło całkowite wyginięcie z powodu coraz mniejszych terenów, które są ich naturalnym środowiskiem i wytępienia przez ludzi. 
W Polsce bardzo nieliczny ptak lęgowy spotykany na całym niżu, ale głównie na zachodzie i północy kraju (635-720 par – kraj nasz jest jedną z największych jego ostoi, podczas gdy w całej Europie jest ok. 2400 par)
W drugim spotkaniu z fotopułapką udało się zarejestrować "pojedynek" Bielika z krukiem:
Wymiary Bielika: 
dł. ciała: ok. 85–95 cm
czaszki: 13,2 cm w tym dzioba: 6,9 cm
rozpiętość skrzydeł: samce do 220 cm, samice do 240 cm
masa ciała: samce 3,5–4,5 kg, samice 4–6 kg

Warto przypomnieć, że wcześniej w naszych lasach pojawiły się wilki, których nie spotykano w naszych okolicach od kilkudziesięciu lat.