Pogrzybów to mała miejscowość pod Raszkowem gdzie możemy dojechać bez problemu rowerem. W tej miejscowości znajduje się kompleks parkowy, a w nim historyczna zabudowa z którą związane są ciekawe legendy.

"Legenda pogrzybowska głosi, że na terenie byłego kompleksu pałacowego Niemojowskich urzędują dwa duchy: pałacowy i parkowy. Według opinii naocznych świadków zjawa pałacowa powiązana jest z osobą Eleonory ze Skórzewskich Niemojowskiej- ostatniej dziedziczki Pogrzybowa. Natomiast widmo parkowe stanowi raczej kwestię sporną. Niektóre okoliczna prababcie twierdzą, że o północy w przybysławickim parku, przy kościelnym mostku wyłania się miraż Leopolda Ignacego Niemojowskiego na bułanym koniu. Inni zaś są przekonani, iż północne mamidło to duch nauczyciela Johanna Maleszki z ogarami. Zdarza się więc, że niektórzy mieszkańcy Pogrzybowa i okolicznych wiosek wolą o późnej porze omijać park z daleka."
(Wg. Józef Dytfeld "Szkoła w pałacu. Szkic monograficzny...")

W samym parku znajduje się pałac. Pierwotnie późnobarokowa rezydencja została wzniesiona w połowie XVIII wieku. Około 1848 roku dokonano przebudowy dla Niemojowskich. Na początku XX wieku dokonano kolejnej przebudowy związanej z adaptacją na szkołę. Elewacje otynkowane ze skutym detalem architektonicznym. Obecnie własność gminy, pełni funkcję mieszkań. Stan pałacu pozostawia wiele do życzenia...

Klasycystyczny kościół świętej Katarzyny Aleksandryjskiej wybudowany w latach 1801-1806 z fundacji dziedzica Rafała Karnkowskiego. Na szczycie fasady frontowej płaskorzeźby św. Piotra i Pawła. W zwieńczeniu kamienna figura św. Katarzyny Aleksandryjskiej. Wewnątrz ołatrze z ornamentyką stiukową. Cennym wyposarzeniem świątyni jest chrzcielnica pochodząca z XVII wieku. Kościół otoczony jest murem z XIX wieku.




Pogrzybów wzmiankowano po raz pierwszy w 1213 roku w związku z nadaniem dóbr klasztorowi w Ołoboku przez Władysława Odonica. W XVI wieku majątek Pogrzybowskich, od 1612 własność Daźdźboga Karnkowskiego, starosty bobrownickiego i odolanowskiego. Karnkowscy byli właścicielami wsi do lat 30. XIX wieku. W czasie Wiosny Ludów krótko stacjonowała tu polska Szkoła Podchorążych. W latach 1861-1894 własność Niemojowskich, później dobra nabyła pruska Komisja Kolonizacyjna.